Een kleine donderslag bij deze heldere hemel

Als jullie mijn verhaal meelezen merken jullie dat het de laatste tijd heel goed gaat met Berre. En nog steeds, gelukkig. Meneer is een specialist in het nadoen en nazeggen. Wat lijkt hij dan soms al zo groot.

Maar vrijdag kregen we minder goed nieuws. Allé voor ons dan toch. 25 augustus zou er een ERG-scan plaatsvinden (hier een goede uitleg over wat Berre te gebeuren staat).
Nu, je raadt het wellicht al, ZOU plaatsvinden…
Neen, we zijn weer anderhalve week opgeschoven, naar 3 september. Dan zijn zowel het lief als ik terug aan het werk. September, de drukste periode van het jaar voor beiden op het werk. Pffff… Anderzijds moeten we erdoor, maar het stelt zo teleur. Je pakt je steeds opnieuw op en vindt steeds opnieuw de moed om er positief tegenaan te kijken. Maar toch, zo’n simpele, stomme week, het komt als een donderslag bij heldere hemel.
Een week is niets in een mensenleven, zo banaal. In maart zeiden ze: binnen de 2 maand gebeurt zo een ERG-scan zodat jullie wat minder onzekerheden hebben. We zullen 6 maand verder zijn. En mijn geduld dat raakt stilaan op.

We probeerden nu wel te regelen dat we dan met een kind van anderhalf eerst mogen. Hij snapt nog niet dat hij niets mag eten. En laat dat nu net het eerste zijn dat hij zegt als hij wakker wordt ‘NAM’. Soit, we zouden dus eerst aan de beurt komen. Al geloof ik het eigenlijk niet. Ik geloof ze daar niet meer. Ze zeiden aan de telefoon dat er die dag nog wel andere kindjes gepland staan. Steken we die dan voor? Zijn we dan onredelijk. Enerzijds voel ik me daar niet goed bij, maar ik voel me ook niet goed bij de manier waarop wij al een hele tijd van het kastje naar de muur worden gezonden.

We blijven ervan uitgaan dat er enkel een foutje in de kegeltjes zit, wat het beste nieuws zou zijn. Dan zullen de genetische onderzoeken het minst lang duren. Laat ons daar dan maar vanuit gaan.

En we zullen eerst nog wat proberen genieten van onze vakantie.

Liefs,
Joke

Advertenties

4 gedachtes over “Een kleine donderslag bij deze heldere hemel

    • Goh, frustratie valt nog mee. Vooral ontgoocheling, weeral. En het wachten moe zijn. Veel herkenning van andere mama’s, blijkbaar is het toch iets typisch aan ziekenhuizen, dat lange wachten.

  1. Dat moet inderdaad enorm frustrerend zijn! En een peuter vertellen dat hij niet mag eten lukt zeker en vast niet. Florian werd buisjes gestoken in mei op zijn 13 maand en het was ook de jongste komen eerst… En toch duurde het nog tot half tien voor het zijn beurt was. Ik had hem toch nog een klein beetje water gegeven s ochtends vroeg want hij zat toen met een keelontsteking en een keelontsteking en niks mogen drinken vond ik nu toch wel vreselijk voor hem!
    Hopelijk krijgen jullie gauw antwoorden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s